تقدیم به آنان که راهشان سبز است
پرنده ای در دوزخ
نگفتندش، چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر،
که آنجا آتش و دود است.
نگفتندش: زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را؛
همه درهای قصرِ قصه های شاد مسدود است.
نگفتندش: نوازش نیست، صحرا نیست، دریا نیست؛
همه رنج است و رنجی غربت آلود است.
پرید از جان پناهش مرغک معصوم.
درین مسموم شهر شوم.
پرید، اما کجا باید فرود آید؟
نشست آنجا که برجی بود خورده به آسمان پیوند.
در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر.
به دست اندرش رودی بود، و با رودش سرودی چند.
خوش آمد گفت دردآلود و با گرمی
به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند.
ولی زود از لبش جوشید یا لبخندها، تزویر،
تفو بر آن لب و لبخند!
پرید، اما دگر آیا کجا باید فرود آید؟
نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت.
سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ، اما،
چه داند تنگدل مرغک؟
عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت.
پرید آنجا، نشست اینجا، ولی هر جا که می گردد،
غبار و آتش و دود است.
نگفتندش کجا باید فرود آید.
همه دردهای قصر قصه های شاد مسدود است.
دلش می ترکد از شکوای ِ آن گوهر که دارد چون
[صدف با خویش.
دلش می ترکد از این تنگنای شوم ِ پر تشویش.
چه گوید، با که گوید، آه،
کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانهء مسموم،
-چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش-
همه پرهای پاکش سوخت.
کجا باید فرود آید، پریشان مرغک معصوم؟
اخوان ثالث
تهران، دی ماه 1334
نگفتندش، چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر،
که آنجا آتش و دود است.
نگفتندش: زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را؛
همه درهای قصرِ قصه های شاد مسدود است.
نگفتندش: نوازش نیست، صحرا نیست، دریا نیست؛
همه رنج است و رنجی غربت آلود است.
پرید از جان پناهش مرغک معصوم.
درین مسموم شهر شوم.
پرید، اما کجا باید فرود آید؟
نشست آنجا که برجی بود خورده به آسمان پیوند.
در آن مردی، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر.
به دست اندرش رودی بود، و با رودش سرودی چند.
خوش آمد گفت دردآلود و با گرمی
به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند.
ولی زود از لبش جوشید یا لبخندها، تزویر،
تفو بر آن لب و لبخند!
پرید، اما دگر آیا کجا باید فرود آید؟
نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت.
سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ، اما،
چه داند تنگدل مرغک؟
عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت.
پرید آنجا، نشست اینجا، ولی هر جا که می گردد،
غبار و آتش و دود است.
نگفتندش کجا باید فرود آید.
همه دردهای قصر قصه های شاد مسدود است.
دلش می ترکد از شکوای ِ آن گوهر که دارد چون
[صدف با خویش.
دلش می ترکد از این تنگنای شوم ِ پر تشویش.
چه گوید، با که گوید، آه،
کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانهء مسموم،
-چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش-
همه پرهای پاکش سوخت.
کجا باید فرود آید، پریشان مرغک معصوم؟
اخوان ثالث
تهران، دی ماه 1334
